To jeszcze nie życzenia świąteczne - te zapodam dopiero jutro lub w poniedziałek. Dziś chciałabym się pochwalić moim optymizmem - chociaż, jak zapewne wiecie, momentami jest bardzo ciężko zachować uśmiech. 
Wczoraj byłam na koncercie, poznałam kilka ciekawych osób. 
Wczoraj spotkałam się z bliską mi osobą z rodziny (z którą, gwoli ścisłości, nie mam żadnego kontaktu), która wróciła na święta zza granicy. 
Mam wrażenie, że z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień i z roku na rok czas mija coraz szybciej. Gdy byłam małą dziewczynką (chociaż tak naprawdę będę nią przez całe życie, nawet jako osiemdziesięcioletnia staruszka), marzyłam o tym, aby być już dorosłą. Jako nastolatka zawsze chciałam być nieustannie młodą osobą, ale pełnoletnią - co by nie chować się z zakazanymi rzeczami po kątach ;) Jako dorośli, ludzie chcą cofnąć się do czasów dzieciństwa, przenieść się. I gdzie tu logika? :)) 
Dla mnie Mikołajki zawsze były dniem, który zapowiadał Boże Narodzenie i święta. W szkole chodzono w czerwono-białych czapeczkach świętego Mikołaja, rozdawano cukierki, a rodzice (ehkm, przepraszam, Mikołaj) skradali się w nocy, aby schować nam upominek pod poduszkę. Było miło :)) 
Nie umiem robić zdjęć. I nie lubię. Nawet aparat mam aktualnie zepsuty.
Trzeba nieraz rozwalić drzwi, żeby przewietrzyć świątynię.
Niełatwo jest iść przez życie kilkoma drogami jednocześnie.
Kto mówi, ten sieje, kto słucha, ten zbiera.
Musisz sam sobie zaufać, by zaufali ci inni.
W momentach trudnych miej zawsze nadzieję na dni pogodne.
Potykając się, można zajść daleko. Nie można tylko upaść.
J. W. Goethe
positive Copyright © 2012 Design by Antonia Sundrani Vinte e poucos
